Renteverhoging lijkt nu zeker, maar dat is niet zo erg als iedereen denkt

In dit artikel:

De financiële markten rekenen er inmiddels voor bijna 90 procent op dat de Amerikaanse Federal Reserve volgende week, tijdens het rentebesluit op woensdag, de beleidsrente met 0,25 procentpunt verhoogt. Dat zou de eerste verhoging in meer dan drie jaar zijn. Een dag eerder lag die verwachting rond 70 procent, na hoger dan verwachte producentenprijzen.

De Amerikaanse consumentenprijzen stegen in augustus met 0,4 procent ten opzichte van juli en met 3,4 procent op jaarbasis. De kerninflatie, exclusief voedsel en energie, kwam uit op 0,3 procent per maand en was daarmee iets hoger dan economen hadden verwacht.

De rente op tweejarige Amerikaanse staatsobligaties steeg na de cijfers, terwijl de lange rentes juist daalden. Dat lijkt tegenstrijdig, maar wijst erop dat beleggers verwachten dat de Fed ingrijpt en daarmee onzekerheid wegneemt. De rente op tweejarige obligaties lag al maanden boven de beleidsrente, wat erop duidde dat de markt vond dat de centrale bank achterliep. Omdat een renteverhoging van 0,25 procentpunt grotendeels al in de koersen zit, kan het daadwerkelijke besluit zelfs voor opluchting zorgen. Beleggers verkopen soms voorafgaand aan een gevreesde beslissing en kopen daarna weer in, het bekende patroon van ‘sell the rumour, buy the news’.

De beweging op de obligatiemarkt kan gunstig zijn voor aandelen, goud en Bitcoin. Deze beleggingen concurreren met staatsobligaties, waarbij vooral de tienjaarsrente als belangrijke graadmeter geldt. Goud en Bitcoin leveren geen rente op en worden daarom aantrekkelijker wanneer de reële rente, de rente na aftrek van inflatie, daalt. Ook aandelen kunnen profiteren, omdat toekomstige bedrijfswinsten bij een lagere rente meer waard zijn.

Een hogere rente blijft wel nadelig voor bedrijven met veel schuld of leningen die snel opnieuw moeten worden gefinancierd. AI-bedrijven lijken daar voorlopig weinig last van te hebben: zij haalden dit jaar samen meer dan 1.500 miljard dollar aan nieuwe schuld op, terwijl sterke resultaten beleggers ervan overtuigen dat hun investeringen renderen. Tegelijkertijd concurreren die grote bedrijfsleningen met staatsobligaties om kapitaal, wat de lange rente juist weer kan opdrijven.