Nobelprijs voor economen die financiële crises helpen voorkomen

In dit artikel:

De Nobelprijs voor de Economie van 2026 gaat naar de Amerikaanse economen Robert E. Hall van Stanford University en Michael Woodford van Columbia University. Zij krijgen de onderscheiding voor onderzoek naar economische schommelingen en de manier waarop huishoudens en bedrijven reageren op ontwikkelingen en verwachtingen over de toekomst.

Hun werk werd mede ingegeven door de stagflatie van de jaren zeventig, toen hoge inflatie samengינג met lage groei en oplopende werkloosheid. Bestaande economische modellen konden die combinatie onvoldoende verklaren. Hall en Woodford lieten zien dat onder meer inflatieverwachtingen, investeringsplannen en de reactie van consumenten op renteveranderingen grote invloed hebben op de economie.

Vooral Woodfords onderzoek heeft het moderne denken over monetair beleid sterk beïnvloed. Centrale banken sturen de economie volgens die inzichten niet alleen door de rente te wijzigen, maar ook door duidelijk te communiceren over toekomstig beleid. Als mensen en bedrijven verwachten dat de rente hoog blijft, kunnen zij bestedingen en investeringen uitstellen, wat de vraag en inflatie kan afremmen. Verwachtingen over lagere rentes kunnen juist extra uitgaven en investeringen uitlokken.

De inzichten van beide economen worden verwerkt in modellen waarmee centrale banken de gevolgen van hun beleid proberen te voorspellen en economische crises te beperken. Hall en Woodford delen 12 miljoen Zweedse kronen, ongeveer 1,2 miljoen dollar. De prijs werd toegekend door de Zweedse Koninklijke Academie van Wetenschappen; de onderscheiding werd in 1968 ingesteld door de Zweedse centrale bank en in 1969 voor het eerst uitgereikt.