Het vieze imago van Bitcoin klopt niet meer

In dit artikel:

Bitcoin-mining wordt uitgevoerd door gespecialiseerde computers die transacties verwerken, nieuwe blokken aan de blockchain toevoegen en het netwerk beveiligen. Miners concurreren om als eerste een blok te mogen toevoegen en ontvangen daarvoor nieuwe bitcoin en transactiekosten. Door de ongeveer vierjaarlijkse halving halveert de beloning, waardoor bedrijven steeds efficiëntere apparatuur en goedkopere elektriciteit nodig hebben. De totale wereldwijde rekenkracht heet de hashrate.

De Verenigde Staten zijn momenteel de grootste speler, met naar schatting 36,7 procent van de wereldwijde hashrate. Rusland volgt met 17,2 procent en China met 12,2 procent. Ook Paraguay en de Verenigde Arabische Emiraten behoren tot de belangrijke mininglanden. De sector is geografisch veel meer verspreid dan voorheen. China was in 2019 nog goed voor ongeveer driekwart van de rekenkracht, maar verloor die positie nadat de overheid cryptomining in 2021 hard aan banden legde. Veel bedrijven verhuisden vervolgens naar onder meer de VS.

Elektriciteitskosten bepalen sterk waar miners zich vestigen. Ze zoeken regio’s met goedkope waterkracht, wind- en zonne-energie, aardgas of tijdelijk overtollige stroom. Volgens het Cambridge Centre for Alternative Finance verbruikt de sector jaarlijks circa 130 terawattuur, ongeveer 0,5 procent van het wereldwijde elektriciteitsgebruik. Naar schatting kwam 52,4 procent van de energie uit duurzame bronnen, waaronder 42,6 procent hernieuwbare energie en 9,8 procent kernenergie. Dat aandeel lag in 2022 nog op 37,6 procent. Steenkool vertegenwoordigde 8,9 procent, terwijl aardgas met 38,2 procent de grootste afzonderlijke bron bleef.

De verschuiving naar goedkopere en schonere energie is zowel economisch als ecologisch relevant. Bitcoin-mining blijft energie-intensief, maar de industrie verandert duidelijk door haar mondiale spreiding en een groeiend aandeel duurzame energie.